Mesaj: #1

Mefta olup cehenneme giden bir adam hakkındadır bu
öykü.

Melek bu adamı nefis
yemek kokuları gelen bir odaya oturur.
Odanın ortasında büyük bir
tencere ve çevresinde oturan insanlar vardır. Bu
çok zayıf, bir deri
bir kemik kalmış insanlar acıyla inlemektedir. Cehenneme
yeni gelen bu
adam tencerenin çevresindeki insanların ellerinde kepçeye
benzer, uzun
saplı
kaşıklar görür. Kaşıklar ellerine bağlıdır. Kasığı
tencereye
daldırabilmekte ama hiçbir şey yiyememektedirler çünkü kaşıkların
sapı o
kadar uzundur ki, ellerindeki kaşıkları bir turlu ağızlarına

götürememektedirler.
Lütfen der adam 'bana bir de cenneti gösterir
misin?

Elbette der melek; ''Sonsuzlukta birkaç dakikanın ne önemi var''
der ve
onu cennete oturur.

Adam cennete girince hem çok şaşırır hem
de kafası karışır. Gördüğü
manzaranın cehennemdekinden hiçbir farkı yoktur.
Yalnızca insanlar mutlu ve
sağlıklıdır, kahkahalarla gülmektedirler.


'Anlayamadım der. Her şey ayni, herkesin ellerine bağlı uzun saplı
kaşıklar
var ve hepsi de bir tencerenin çevresinde oturuyorlar. Farklı olan
nedir?
Neden burası cennet ''Melek adamın sorusunu yanıtlamaz. Tam çıkarken,
adam
başını bir kez daha çevirir ve olan biteni anlar. Herkes ellerindeki
uzun
saplı kaşıklarla birbirlerini beslemektedir. Smile

Sonuç olarak,
''Hepimiz bir bütünün parçasıyız ve hepimizin bir başkasına
gereksinimi
var.! Hepimiz birbirimizin tek kanatlı meleğiyiz. Uçabilmemiz
için
kucaklaşmamız gerekir''