Mesaj: #1

Arkadaşları ile geçinemeyen, huysuz ve
kötü
karakterli bir evlat varmış.
Bir gün babası, ona
çivilerle dolu bir
torba vermiş ve
bahçedeki tahtaperdenin önüne götürmüş.
"Arkadaşların
ile tartışıp kavga ettiğin zaman
her seferinde bu tahtaperdeye bir çivi

çak" demiş. Genç, birinci (ilk) günde
tahtaperdeye bir hayli çivi
çakmış.
Sonraki haftalarda kendi kendine kontrol etmeye
çalışmış ve geçen
her gün daha az çivi çakmış.
Nihayet bir gün gelmiş ki, hiç çivi
çakmamış.
Babasına gidip söylemiş. Babası,
onu yeniden tahtaperdenin önüne
götürmüş.
"Bugünden başlayarak tartışmayıp kavga
etmediğin her gün için
tahtaperdeden bir çiviyi
çıkar, sök.)" demiş. Günler geçmiş.
Bir gün
gelmiş ki, her çivi çıkarılmış.
Tahtaperde bomboş kalmış.
Babası ona;
"Aferin, iyi davrandın ama
bu tahtaperdeye dikkatli bak, artık çok delik var.

Artık geçmişteki gibi güzel olmayacak.
Arkadaşına bin defa,
kendisini
affettiğini söyleyebilirsin ama bu delik
aynen kalacak
(kapanmayacak) demiş.



gerçekten öyle ama!